Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

6 (επιστροφή)

Έβαλα καραμέλα βουτύρου στο στόμα να γλυκαθώ. Φόρεσα το βαρύ παλτό να μην κρυώνω από την ψύχρα σου! Το μάτι γυάλισε τα χείλη έσφιξαν από τον πόνο... Πίεσα την πληγή να σταματήσει το αίμα... Όλα λοιπόν έχουν μια ημερομηνία λήξης. Και οι αντοχές όρια και καταλήξεις! Οι λέξεις στα κείμενα, οι εικόνες στο μυαλό μου, οι σκέψεις στα καθημερινά μας στέκια, οι έρωτες οι παιδικοί και οι αυριανοί μας. Πάλι εκεί, ξανά εκεί, γυρίζει ο νους, σαν το μαχαίρι που το περιστρέφει ο φονιάς στην πληγή να την ανοίξει κι άλλο, σαν μια σφαίρα τρομοκρατική που διαπερνά τοίχους, συνθλίβει κόκαλα, καρδιές και συναισθήματα περιστρεφόμενη στο άπειρο σαν τις ζωές μας. Τα τζάκια καίνε ξανά, τα χνώτα μυρίζουν πάλι κανέλα και γαρίφαλο, βύσσινο και λεμόνι, ο ιδρώτας χύνεται ποτάμι φουσκωμένο στο τέλος μαζί με την έκσταση, όλα δουλεύουν όμορφα και αρμονικά δοσμένα! Όλα είναι η τέλεια παραίσθηση... Μύρισα τους ανθούς να ανασάνω αγάπες, στόματα γελαστά, ματάκια πρασινοκαφέ να νιώσω στα πνευμόνια μου όλου του κόσμου τις χαρές και ευτυχισμένες μέρες... για μια στιγμή το ένιωσα νομίζω, μετά όμως κλείσαν τα φώτα και η σκηνή ερήμωσε, μετά και εγώ έκλεισα τα όνειρα στο μεγάλο πιθάρι του υπογείου μαζί με τα νεκρά κύτταρα του παρελθόντος μας, τα νεκρά τέρατα του καθρέφτη μου, και τις ψυχρές και αμόλυντες μου ορέξεις... Γονάτισα σαν να θέλω προσευχή να κάνω ευλαβικά... να πω πως πάλι έχει ο Θεός αλλά εμείς όχι ακόμα, και σαν θα βγει ο ήλιος την αυγή, ξανά εγώ θα τον κοιτάξω ως το τέλος, στον άνεμο θα αφήσω την ελπίδα της δύσης του, και θα πετάξω με τα φτερά που έχω φτιάξει από πλαστελίνη. Θα ζήσω και την αυριανή μου μέρα όπως αυτή που τώρα απολαμβάνω... και ο θεός στον Άδη θα κατέβει για παρέα, να με ρωτήσει πως κατάφερα να πιω. το νέκταρ της αθανασίας μου, και δυό σταγόνες ρούμι...


(συνεχίζεται)...

for Z

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου