Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

επι. A

Ένα πεζό κείμενο από παγωμένα κατάρτια, καταμεσής του ψυχρού πολέμου στο παγωμένο πέλαγος! Ο λευκός λαιμός της ήταν ένα σύντομο διέξοδο για μένα. Οι γάμπες της και γενικά τα λευκά ψηλά της πόδια καλύπτονταν πάντα από λευκές κάλτσες πού έκρυβαν τις ατέλειες... Μα μόνο εγώ βλέπω ατέλειες παντού, γύρω μου, για αυτό έμεινα μόνος! Μόνος με ψυχρά χέρια και καρδιά από μέταλλο, καυτό μέταλλο, ακατέργαστο, άγονο, βάρβαρο και ατίθασο... Ήταν ξημέρωμα πάλι, με έπιασε ένας νοσταλγικός οίστρος, για τα γνωστά της κόλπα, τα ψεύτικα χέρια που κινούν νήματα, τα μάτια που κοιτούν και βλέπουν θολά τοπία, και τα κορμιά που δεν ίδρωσαν ποτέ! Ήμουν εκεί, δίπλα της, πριν χαράξει ακόμα! 
-Θα σε δω ξανά, στο φως, ζωντανά πριν πεθάνω ? 
-Πότε πεθαίνεις? 
-έτσι όπως βαδίζω παράλληλα με τα δικά σου αδιέξοδα, σύντομα! 
Δεν υπάρχει στημένο κείμενο, συνήθως θες να πεις πολλά και στο τέλος δεν λες λέξη. ή όταν λες, λες βλακείες... Κοιτάζω την γη, την βρώμικη, με τις βρώμικες ψυχές, και τις λευκές ζωντανές διαδρομές μας... θέλω να τις σκίσω τις περίεργες κάλτσες... να δω τις φλέβες της αν πάλλονται σαν τις δικές μου, δεν ξέρω τώρα αν την μισώ ή την λατρεύω, και τα δυό όμως τα νιώθω συχνά... Δεν ξέρω ποιο θα επικρατήσει στο τέλος... ούτε θα μάθω ποτέ!
-Δεν έχω να πω τίποτα με εσένα... είσαι άγνωστος, άοσμος, στεγνός, ανύπαρκτος θα έλεγα... 
-Πάντα πίστευες αυτά που μου λες ? 
-Όχι πάντα, μα έχει περάσει ένας αιώνας, ανιαρός, ανίκανος, ψυχρός... 
-έτσι εξηγείται λοιπόν ή αστείρευτη απουσία σου! Βρήκες άλλον ψεύτικο ποιητή, άλλον καβαλάρη, της κόλασης, ... ο επ..
Με διέκοψε πιάνοντας μου σφιχτά το στόμα μου και ρούφηξε τα χείλη μου που είχαν στεγνώσει από απόγνωση! 
-Αυτό δεν ήθελες πάντα? Έκανε πίσω... με άφησε. 
-Όχι πάντα, στην αρχή ίσως ναι, μετά όμως... Δεν ήθελα να τις πω κάτι ακόμα... Ήξερα μέσα μου ότι είχαν τελειώσει όλα από καιρό! Αυτά που δεν άρχισαν ποτέ.. οι κρίκοι, οι χρυσοί κρίκοι έχουν πάρει την θέση τους από καιρό... Τοποθετήθηκαν στα δάχτυλα που έπρεπε! Λάμπουν σαν το χρυσάφι της Γης ... κυρίαρχο, επιβλητικό, μια τέλεια εξουσία! Κάθε παγωνιά έχει την θλίψη της.. καμία αγάπη δεν περιμένει στην γωνιά να πάρει την εκδίκησή της... όλα είναι στα γραπτά, στα μυαλά, στα αδιέξοδα της ψυχής μας.. Τώρα απλά κοιτώ, κοιτώ, και ξανακοιτώ, μονότονα, προσωπικά παιχνίδια και ανισόρροπες ροπές μένουν για τα σενάρια των έργων του σινεμά! Και όμως όταν ρίχνω αχνό στις παγωμένες μου παλάμες διακρίνω την μορφή της... Δεν ξέρω μόνο αν είναι ένας άγγελος, ή ένας άγγελος του διαβόλου... Δεν ξέρω αν αφήσω το όνειρο, να βυθιστεί στην απέραντη θάλασσα του πνεύματος και του οινοπνεύματος! Ξέρω ότι την μισώ συχνά και την λατρεύω το ίδιο! Είναι κάτι σαν τις εποχές, έρχονται και ξανά... έρχονται και φεύγουν! Και ξανά!

19/12/15 © γ.κ. "επίλογος Α"¨

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου